وی شغل معلمی را مهمترین شغل و اساسی‌ترین خدمت به مردم افغانستان و این سرزمین دانست و اظهار داشت: با تلاش در این راستا، افغانستان تا چند سال دیگر به دست خود مردم افغانستان ساخته خواهد شد و روزی امور این کشور را دانشجویان و نسل تحصیل کرده به دست خواهد گرفت.

حامد کرزی روز فارغ التحصیلی 20 هزار معلم را روز مهمی برای افغانستان خواند و افزود: با ادامه این روند و با سعی و تلاش آموزگاران، مردم افغانستان به رفاه، آسایش و صلح خواهند رسید.

وی راه برون رفت از مشکلات اقتصادی، فرهنگی و رسیدن به ترقی و پیشرفت را کسب علم و دانش دانست و گفت: تا 30 سال دیگر افغانستان از کشورهای مرفه، مستقل و کمک کننده به دیگران خواهد بود و بار دوش کشورهای منطقه و جامعه جهانی نخواهد بود.
کرزی با بیان این که وظیفه وزارت "آموزش و پرورش " و "تحصلات عالی " افغانستان، تربیت سالم نسل جدید است، گفت: دولت در سال جاری برای دانش آموزان، دانشجویان و آموزگاران ممتاز مبلغ پنج میلیون دلار بودجه اختصاص داده است تا ممتازین برای تحصیلات عالی به خارج از کشور اعزام شوند.

رئیس جمهور افغانستان افزود: در صورت نتیجه بخش بودن این روش، سال آینده این بودجه 2 برابر خواهد شد.
وی از اطلاعیه طالبان که در آن از عدم مزاحمت برای مدارس و دانشجوان خبر داده شده، استقبال و از طالبان برای این اقدام تشکر کرد.
کرزی از طالبان خواست تا برای اعتماد به این که اطلاعیه آن گروه انتشار یافته، یک بار دیگر این اطلاعیه ای را منتشر کنند.

رئیس جمهور افغانستان، از طالبان خواست که اگر با دولت افغانستان و حضور نیروهای خارجی مخالف هستند با کودکان این کشور و نسل جدید دشمنی نکنند و بگذارند تا کودکان افغانستان به تحصیل خود ادامه دهند.
کرزی طالبان را مخاطب قرار داد و گفت: ده سال مدارس این کشور را خراب کردید و امروز به این تصمیم پایان دهید و بهانه برای حضور نیروهای خارجی در افغانستان نشوید.

وی تأکید کرد که اگر هدف طالبان خروج نیروهای خارجی از افغانستان است، باید به خشونت پایان دهند و اگر هدف طالبان باقی ماندن این نیروها است می توانند خشونت را افزایش دهند.

کرزی گفت: دخترانی که ده سال قبل در ولایت "قندهار " به مدارس دسترسی داشتند امروز به مدارس دسترسی ندارند و از طالبان خواست تا از رفتن دختران به مدارس جلوگیری نکنند زیرا با درس و تعلیم، اسلام را بهتر می‌تواند بشناسند.

رئیس جمهور افغانستان از انشتار عکس نیروهای خارجی که به منظور تفریح و سرگرمی مردم افغانستان را می کشتند یاد کرد و گفت: این گروه از نظامیان خارجی که نام خود را "گروه کشتار " نهاده بودند، جوانان، برزگسالان، زنان و اطفال را برای سرگرمی به گلوله می‌بستند.
کرزی گفت: این گروه، کودکان را با شیرینی مشغول می‌کردند و در حال مستی به سوی آنان تیراندازی می‌کردند.
وی از این عمل به عنوان یک واقیعیت دلخراش و تکان دهنده یاد کرد.

کرزی از مطبوعات آمریکایی خواست تا این مسئله را به گوش مردم آمریکا برسانند و بگویند که نظامیان شما بر مردم افغانستان این گونه ظلم می‌کنند تا اگر در غرب وجدانی باقی مانده باشد، بیدار شود.
رئیس جمهور افغانستان بار دیگر با اشاره به آموزش و پرورش گفت: اگر امروز مردم افغانستان تحصیل کرده و با سواد می‌بودند، کودکان این کشور برای تفریح به دست نظامیان آمریکایی کشته نمی‌شدند و زمام امور این کشور بدست دیگران نمی افتاد.
کرزی با قرائت شعری از "اقبال لاهوری " که "خدا آن ملتی را سروری داد، که تقدیرش به دست خویش بنوشت " به آن ملت سروکاری نداراد، که دهقانش برای دیگران کشت؛ گفت: این کشور تنها به دست خود افغان‌ها ساخته می‌شود و نه کس دیگر.

وی تاکید کرد که تاکنون هیچ کشوری بدست کشور دیگری ساخته نشده است.
کرزی با اشاره به یکی از صحنه‌های دلخراش کشتار کودکان افغان توسط نظامیان آمریکایی، گفت: نظامیان آمریکایی یک دختر 15 ساله را در حالی با با پدرش در حال صرف چای بود، برای تفریح کشتند.

وی از کودکان افغان خواست تا با ادامه درس و تحصیل به این بحران و انسان‌کشی در این کشور پایان دهند و زمام امور را بدست خود بگیرند.
چندی پیش یکی از رسانه‌های غربی تصاویری را منتشر کرد که در آن نظامیان آمریکایی پس از کشتار مردم غیرنظامی افغانستان با آنها عکس یادگاری گرفته بودند.

این گروه که نام خود را گروه کشتار نهاده بودند، سپس به اعمال خود اقرار کردند. عکس‌های منتشر شده موجب شد تا چندین مقام آمریکایی بارها از دولت و مردم افغانستان عذرخواهی کنند.
سخنان امروز حامد کرزی نشان می‌دهد که افغان‌ها این موضوع را به سادگی فراموش نخواهند کرد.

دو تحليلگر ارشد امور امنيت ملي در فلسطين اشغالي تأكيد كردند زمان براي متوقف كردن برنامه هسته‌اي ايران از طريق حمله نظامي مدت‌هاست گذشته است. هامون نیوز به نقل از پايگاه اطلاع رساني ايران هسته‌اي، بر اساس گزارشي كه جروزالم پست در تاريخ 29 اسفند 1389به قلم اورن كسلر منتشر كرده «اميلي لاندو» و «گيورا ايلند» محققان ارشد مؤسسه مطالعات امنيت ملي در تل‎‌آويو عقيده دارند زمان مناسب براي هدف قرار دادن برنامه هسته‌اي تهران مدت‌هاست‎ ‎كه گذشته است.‏‎ ‎اين دو همچنين معتقدند قدرت‌هاي دنيا تهديد هسته‌اي ايران را‎ ‎به خوبي تحت كنترل ندارند.‏‎

‎اين دو به خبرنگاران گفته‌اند: «در حالي كه اهداف ايران روشن است، راه حل مسئله هسته‌اي اين كشور خيلي روشن نيست.»‏‎ ‎

* ديدگاه هاي لاندو

اميلي لاندو كه يك تحليلگر معتبر در مركز مطالعات امنيت ملي دانشگاه تل آويو و همچنين يكي از مديران امنيت داخلي رژيم اسرائيل است، مي‌گويد: ما بلاتكليف‎ ‎هستيم. هيچ چيزي در حال حاضر در مورد ايران اتفاق نمي‌افتد.‏‎

‎لاندو به منافع متفاوت و‎ ‎اغلب متضاد گروه 1+5 اشاره كرده و نتيجه گرفته است كه در‎ ‎واقع هيچ برنامه‌اي وجود ندارد. تمام كشورهاي عضو 1+5 منافع ملي خود را‎ ‎دنبال مي‌كنند. ايران بخشي از منافع ملي هر يك از اين كشورهاست.

لاندو در ادامه ادعا كرد: واضح است كه ايران به دنبال كسب قابليت نظامي هسته‌اي‎ ‎است، اما مشخص نيست كه آيا مي‌خواهد كلاهك‌هاي هسته‌اي توليد و از آنها‎ ‎استفاده كند يا مي‌خواهد از ژاپن الگوبرداري كند.‏‎ ‎
به نوشته جروزالم پست، كارشناسان مي‌گويند ژاپن گرچه در عمل برنامه توليد سلاح‌هاي هسته‌اي را‎ ‎دنبال نمي‌كند، اما دانش و فناوري توليد اينگونه سلاح‌ها را در مدت شش‎ ‎ماه دارد.‏‎ ‎

لاندو گفت: آمريكا بايد تغييرات چشمگيري در ديپلماسي خود ايجاد كند.‏ ‎مذاكره با ايران در مورد مسئله هسته‌اي مثل مذاكره براي بهبود روابط با‎ ‎اين كشور نيست.‏‎ ‎

وي 3 اصل را براي بهبود سياست آمريكا در مورد ايران پيشنهاد كرده است: اول‎ ‎اينكه واشنگتن بايد تحريم‌هاي مؤثرتري را ضد ايران اعمال كند كه تهران‎ ‎در صورت نقض آنها با عواقب آن روبرو شود، دوم اينكه آمريكا با تعيين‎ ‎زمان و مكان مذاكرات بايد نشان دهد كه زمام امور را در دست دارد و بايد‎ ‎شرايط خود را براي تعيين چارچوب مذاكرات اعمال كند، سوم اينكه مشوق‎هايي كه آمريكا مي‌خواهد به جمهوري اسلامي در قبال توقف فعاليت‌هاي هسته‎اي‌اش بدهد بايد شفاف‌تر باشد.

لاندو با اشاره به اينكه غرب مي‌تواند سياستي را كه در مورد كره شمالي و‎ ‎چين استفاده كرد در مورد ايران نيز به كار برد، گفت: مشكل اينجاست كه‎ ‎بازداشتن كشوري هسته‌اي از استفاده از سلاح‌هايش بستگي به يك تهديد قابل‎ ‎قبول دارد، در حالي كه آمريكا سال‌هاست كه نزد ايران اعتباري ندارد.‏‎ ‎

* ديدگاه‌هاي آيلند

گيورا آيلند كارشناس ديگر اسرائيلي كه سرلشكر بازنشسته ارتش و مشاور سابق امنيت ملي اين رژيم بوده، نيز مي‌گويد: بهترين زمان براي مقابله‎ ‎با برنامه هسته‌اي ايران 3 سال پيش بود. در آن زمان بيشتر سرمايه‌هاي مهم اين كشور در چند مكان اصلي‎ ‎قرار داشتند و از آنها به خوبي محافظت نمي‌شد. ايران سيستم دفاع هوايي‎ ‎خيلي پيشرفته‌اي نداشت. 3 سال پيش از نظر نظامي بهترين زمان‎ ‎براي حمله به ايران بود، اما متأسفانه از نظر سياسي زمان خوبي نبود و‎ ‎بنابراين كاري انجام نشد.

وي در بخش ديگري از سخنانش گفت: اسرائيل بايد پيش از حمله به تأسيسات‎ ‎هسته‌اي ايران 4 سؤال كليدي را از خود بپرسد: 1- آيا اطلاعات‎ ‎موثقي در مورد تأسيسات و اهداف هسته‌اي اصلي ايران در اختيار دارد 2- آيا‎ ‎توانايي كافي براي حمله به آن اهداف را دارد 3- آيا پرواز بر فراز كشورهاي‎ ‎دشمن مثل سوريه، عربستان و عراق امكانپذير هست و 4- مهمترين سؤال نتيجه‎ ‎اين حمله است.‏‎ ‎‎‏‎

وي در پايان گفت: با فرض اينكه جواب 3 سؤال اول مثبت باشد، سؤال آخر يعني اينكه ميزان‎ ‎خسارت واقعي به ايراني‌ها چقدر خواهد بود و چقدر مي‌توان اين حمله را‎ ‎قبل از اينكه ايران به سلاح هسته‌اي دست يابد به تأخير انداخت، پاسخ روشني ندارد. اگر پاسخ‎ ‎فقط چند هفته يا چند ماه باشد پس زمان كافي نداريم، اما اگر چند سال باشد‎ ‎شايد ارزش به تأخير انداختن حمله را داشته باشد.

آیت‌الله سیدجعفر شبیری زنجانی از شاگردان قدیمی امام خمینی(ره) و هم حجره‌ای آیت‌الله خامنه‌ای در قم بوده است. او در سال‌های پیش و پس از انقلاب منشأ خدمات بسیاری بوده و اکنون در دیوان عالی کشور قضاوت می‌کند. در ادامه گفت‌وگوی ما با آیت‌الله سیدجعفر شبیری زنجانی را می‌خوانید:

فدائیان اسلام چگونه شکل گرفت؟شهید نواب صفوی قبل از آنکه به نجف برود، مشغول فعالیت‌هایی بود. آقای میرمحمدی، رئیس دانشکده الهیات و داماد ما می‌گفت در اینجا نامه‌ای هست که در آن نوشته شده که در اینجا دانشجویی به اسم سیدمجتبی میرلوحی هست که دائماً مشکل به وجود می‌آورد و شورش به پا می‌کند. شهید نواب از همان ابتدای امر روحیه ظلم‌ستیزی داشت و لذا وقتی در نجف، جریان کسروی مطرح می‌شود که آیا کسی نیست که جواب این دشمن خدا را بدهد، شهید نواب می‌گوید: «چرا! فرزندان علی(ع) هستند.» بعد هم دیگر کسی او را سرجلسه درس نمی‌بیند و چند روز بعد خبر می‌رسد که در تهران درگیری شده و او را دستگیر کرده‌اند.

بعدها معلوم می‌شود که شهید نواب به تهران و به محلی که کسروی جمعیتی به نام «جمعیت پاک دینی» را تأسیس کرده بود، می‌رود و با کسروی بحث می‌کند اما پس از ساعتی متوجه می‌شود که او اصلاً اهل منطق نیست. این عادت کسروی بود که می‌گفت علما بیایند بحث کنیم، ولی هر یک از آنها که اشکالاتی را بر حرف‌های او می‌نوشتند، جواب‌هایشان را مسخره می‌کرد و گاهی هم در پاکت آنها خاکستر سیگار می‌ریخت و برایشان می‌فرستاد. شهید نواب می‌بیند که بحث با او فایده ندارد، مخصوصاً اینکه کسروی تهدید می‌کند و می‌گوید که 10 نفر رزمنده سرنیزه به دست دارد. در هر حال شهید نواب تصمیم می‌گیرد به او حمله کند که همین کار را هم می‌کند، اما موفق نمی‌شود و از اینجاست که تصمیم می‌گیرد جمعیت فدائیان اسلام را تشکیل بدهد و بعد هم با اعضا جلسه می‌گذارد و سرانجام سیدحسین امامی، کسروی را در دادگاه می‌زند و دستگیر می‌شود، ولی بعد با وساطت علما آزاد می‌شود.
من هم در فدائیان اسلام قم بودم و اولین بار هم شهید نواب را در قم دیدم.
  ماجرای تحصن فدائیان اسلام در زندان برای آزادی شهید نواب صفوی چه بود؟این تحصن فقط در این شهرها انعکاس نداشت، بلکه انعکاس جهانی داشت، چون خیلی کار مهمی انجام شده بود. تصورش را بکنید که عده‌ای با دست خالی و در حالی که مأموران مسلح آنجا بودند، آمدند و زندان را تصرف کردند و آنجا را در اختیار گرفتند. شب قبل از آن شهید واحدی به فدائیان اسلام می‌گوید که جلسه‌ای داریم شبیه شب قبل از عاشورا. شاید فردا عده‌ای کشته شویم. هر کس آماده است بماند و هر کس نیست برود. بعد هم چراغ‌ها را خاموش می‌کنند. گمانم این را از خود شهید واحدی شنیدم. در هر حال عده‌ای می‌مانند، در حالی که واقعاً نمی‌دانستند قرار است چه کار خطرناکی را انجام بدهند. فردا صبح طبق معمول هر هفته که به ملاقات شهید نواب می‌رفتند، آن روز هم می‌روند. در هر حال قرار می‌شود که شهید واحدی با عده‌ای در بیرون فعالیت کنند و تعدادی هم داخل زندان می‌مانند. جزئیات این را که چگونه زندان را تصرف می‌کنند، به یاد ندارم ولی می‌دانم  که مأموران را غافلگیر و خلع سلاح می‌کنند و وارد برج نگهبانی می‌شوند و آنجا را تصرف می‌کنند و زندان تا سه روز در تصرف آنها بود. بعد دور زندان قصر مسلسل کار می‌گذارند و دیده‌بان‌ها هم از آن بالا مراقب بودند که اگر کسی آمد، از بالا او را بزنند.
گمان می‌کنم در آن موقع 12هزار زندانی در زندان بوده که از بیرون برایشان غذا می‌آوردند و کسی که می‌آمد رسید می‌گرفت و می‌رفت. فدائیان اسلام که بودجه و سرمایه‌ای نداشتند و این کار برایشان خیلی سخت بوده، برای همین می‌گویند که ما به شما کاری نداریم و بیایید به زندان رسیدگی کنید. یک روز صبح موقع نماز، کسی که برای روشن کردن بخاری می‌آید، مقداری از خاکسترها را روی سرنمازگزاران می‌پاشد و هوا را کثیف می‌کند. نمازگزاران هم سریع نماز را تمام می‌کنند. از بیرون عده‌ای آماده حمله بوده‌اند که می‌ریزند و آنها را دستگیر می‌کنند و سر مرحوم سیدهاشم حسینی با کارد زخمی می‌شود. مرحوم نواب را هم می گیرند و شنیدم که به او دستبند قپانی زدند و او را به زندان انفرادی انداختند. روزنامه‌ها نوشتند که متحصنین 64 نفر بودند. ظاهراً آنهایی را هم که بیرون رفته بودند، حساب کرده بودند، ولی بعد نوشتند 51 نفر بوده‌اند. در آن زمان آقای کرباسچیان روزنامه داشت و با قلمی جنجالی مطلب می‌نوشت. او با تیتر درشت چاپ کرده بود که «مصدق سفاک! کوپال آدمکش! اجساد شهدای ما را تحویل بدهید.» و چند روز این خبر را چاپ می‌کرد.
  ماجرای کاریکاتور مرحوم نواب چه بود؟روزنامه نبرد ملت عکس مرحوم نواب را با دستبند قپانی کشیده بود در حالی که یک چنگک بالای سرش آویزان بود و سرش را خراش می‌داد و دکتر مصدق هم ایستاده بود و قهقهه می‌زد. زیر عکس هم نوشته بود: «ما بارگه داریم. این رفت ستم بر ما / بر کاخ ستمکاران تا خود چه رسد خذلان؟» این کاریکاتور خیلی مورد توجه واقع شد و یادم هست که آن شماره از «نبرد ملت» فروش خیلی زیادی کرد. گمانم این کاریکاتور در شماره دیگری هم چاپ شد. البته بیشترین شماره «نبرد ملت» که فروش رفت، مربوط به ترور رزم‌آرا بود، طوری که روزنامه‌فروش‌ها، این روزنامه دوقرانی را آخر شب می‌فروختند پنج تومان.
  قضیه اختلاف مرحوم رفیعی با شهید نواب چه بود؟
یادم است که عده‌ای با شهید واحدی میانه خوبی نداشتند و به شهید نواب پیشنهاد کردند که واحدی باید از فدائیان اسلام بیرون برود. شهید نواب این قضیه را به شهید واحدی می‌گوید، ولی البته خودش او را اخراج نمی‌کند. شهید واحدی اعلامیه‌ای می‌دهد و از فدائیان اسلام کناره‌گیری می‌کند، اما در آن متذکر می‌شود که تا آخر عمر به نواب صفوی وفادار خواهد ماند. معنای حرفش این بود که از خود ایشان نرنجیده است. بعد فعالیت‌های جدیدی را در مسجد جامع تهران شروع کرد و یک دهه را منبر می‌رفت که جمعیت زیادی آنجا جمع می‌شد. شبی هم شهید نواب به آنجا می‌رود و شهید واحدی از او استقبال می‌کند و به عنوان رهبر و استاد من از وی نام می‌برد. بیان من ناقص است، ولی شهید واحدی بسیار خوش بیان بود. یک شب که عده‌ای حمله می‌کنند و ساواکی‌ها هم در مجلس حضور داشتند، شهید واحدی از جریان باخبر می‌شود و اعلام می‌کند: «عده‌ای اینجا هستند که می‌خواهند شلوغ کنند.» بعد هم نشانی لباس‌هایشان را می‌دهد که کراوات سیاه زده‌اند و لباس‌شان فلان رنگ است و... همین که این حرف را می‌زند، آنها با مردم درگیر می‌شوند و عده‌ای هم از بیرون داخل مجلس می‌ریزند و درگیری بالا می‌گیرد.
  شهید مهدی عراقی از یاران نواب صفوی بود. آیا از ایشان هم خاطره‌ای دارید؟خاطره‌ای که از ایشان به یاد مانده مربوط به روزی است که جریان فیضیه پیش آمد. در آن روز ما در حجره مقام معظم رهبری بودیم و می‌خواستیم به منزل ما برویم. ایشان و مرحوم اصغر کنی در راه، جریان را به ما گفتند و نگذاشتند ما به مدرسه برگردیم. در هر حال از رفتن به منزل منصرف شدیم و تصمیم گرفتیم به منزل امام برویم، چون احتمال داشت کماندوها به آنجا حمله کنند. یادم هست که اصغر کنی از من پرسید: «آیا همراهت چاقو داری؟» من اتفاقاً یک چاقوی ضامن‌دار داشتم که می‌خواستم آن را پهلوی خودم نگه دارم، ولی بعد دیدم او از من قوی‌تر است و کارایی بیشتری دارد. چاقو را به او دادم و با عجله به منزل امام رفتیم. اول مغرب بود که به آنجا رسیدیم و دیدیم در منزل امام باز است و شهید عراقی آنجا ایستاده است و محافظت می‌کند. من یادم نبود که شهید عراقی دم در ایستاده بود و بعداً مقام معظم رهبری به من یادآوری کردند که کسی که جلوی منزل امام ایستاده بود، عراقی بود، مثل شیر ایستاده بود و از منزل امام محافظت می‌کرد. پرسیدیم: «چرا در خانه را باز گذاشته‌اید؟» گفت: «امام فرموده اگر در را ببندید، می‌روم در صحن حضرت معصومه(س) و سخنرانی می‌کنم. ما هم دیدیم بهتر است در باز باشد و ایشان نروند، چون آنجا خطرناک است.» ما که این حرف را شنیدیم، دیدیم بهتر است ما هم بمانیم و از امام محافظت کنیم. اصغر کنی رفته بود توی زیرزمین و چاقویی را که از من گرفته بود، تیز می‌کرد. بعد از اینکه نماز امام تمام شد، رفتیم پیش ایشان. همه طلبه‌ها دورشان جمع شده بودند.
  امام در آن جلسه چه فرمودند؟یک عده از مدرسه فیضیه آمده بودند و گریه می‌کردند. امام به محض اینکه اینها را دیدند، گفتند: «چرا گریه می‌کنید؟ شما با این کارتان روحیه‌ها را تضعیف می‌کنید. مبارزه این چیزها را دارد. این تازه اول کار است. مبارزه زندان دارد، تبعید و کشته شدن دارد. والله من همین الآن که اینجا هستم، آماده‌ام که بیایند و مرا بکشند، چون با این کار، نهضت جلو خواهد افتاد.» و به این ترتیب به همه روحیه دادند و فرمودند هر کس اهلش نیست زودتر برود و روحیه بقیه را تضعیف نکند و به همه آمادگی دادند.
  از راهپیمایی عاشورای 42 خاطره‌ای دارید؟بعدها، شهید عراقی نقل کردند که روزی که در قم در محضر امام بودیم، ایشان فرمودند: «امسال هیأت‌ها جهت‌دار باشند.»
ما به امام عرض کردیم مهمترین هیأت متعلق به طیب است که طرفدار شاه است و اگر او مخالفت کند، کارها خراب می‌شود. امام فرمودند: «طیب مسلمان است و در مقابل دینش مقاومت نمی‌کند.» و به این شکل بود که ما به فکر افتادیم با طیب صحبت کنیم. ما رفتیم و به طیب گفتیم آقای خمینی فرموده‌اند که طیب مسلمان است و در مقابل دینش نمی‌ایستد. همین که این حرف را زدیم، او سرش را پائین انداخت، بعد یکی از نوچه‌هایش را صدا زد و دویست تومان پول به او داد و گفت برو و یک عکس از آقا تهیه کن که جلوی دسته قرار بدهیم. او قبلاً عکس شاه را بزرگ می‌کرد و جلوی دسته قرار می‌داد،‌ ولی حالا می‌خواست عکس امام را بگذارد و دسته راه بیندازد. آن روز آمدند و به من گفتند که دسته طیب آمده و عکس حاج آقا روح‌الله را جلوی دسته گذاشته است. ما تعجب کردیم که جریان از چه قرار است، چون تا آن روز تصور می‌کردیم که طیب، فدایی شاه است. در روز بعد، یعنی در روز دوازدهم محرم او را دستگیر کردند و هر چه تهمت که می‌خواستند به او زدند. او هم انصافاً مقاومت کرد. مثل اینکه مجبورش کردند که بگوید که امام به او پول داده‌اند تا او این کار را بکند. او هم قبول کرد و تا روز آخر هم آنها فکر نمی‌کردند از طیب رودست بخورند، به همین خاطر دادگاه را علنی کردند و خبرنگارها آمدند که خبر را منعکس کنند. طیب وقتی پشت تریبون قرار می‌گیرد، لباسش را بالا می‌زند و نشان می‌دهد که سینه‌اش را سوزانده‌اند و می‌گوید که اینها این کار را کردند تا من بگویم که آقای خمینی به من پول داده تا این کار را بکنم. من اصلاً تا امروز ایشان را ندیده‌ام و اگر هم می‌دیدم، هر چه داشتم به ایشان می‌دادم، نه اینکه پول بگیرم. حالا هم حتی اگر کشته شوم، این تهمت را نمی‌زنم.
از آن روز به بعد به او سخت می‌گیرند و حتی مسئله اعدام را هم مطرح می‌کنند. آقای کاتوزیان که امام جماعت مسجدی در همان مناطق بود، نقل می‌کرد که بعد از شهادت طیب، همسر او را دیده و از او پرسیده بود که طیب در آخرین ملاقات به او چه گفت؟ همسر طیب گفته بود: «بعضی چیزها را مجاز نیستم بگویم. ولی من به او گفتم: تو نان‌آور خانه هستی و او جواب داد: به اندازه کافی نان گذاشته‌ام. اگر هم به فکر یتیم شدن بچه‌ها هستی، تا به حال چندین بار چاقو خورده و تا دم مرگ رفته‌ام و خدا را شکر که در اثر ضربه چاقو نمردم و ماندم تا در راه خدا کشته شوم.» طیب گفته بود که حتی به او وعده داده‌اند که اگر با آنها همکاری کند، مقام‌های بالایی به او می‌دهند، اما او خودش را در خواب با یاران امام حسین(ع) دیده است و ارزش ندارد که به خاطر مقام‌های دنیوی، آن مقام را از دست بدهد. به همسرش گفته بود برای من غصه نخورید.
  پس از فدائیان اسلام، هیأت‌های مؤتلفه منصور را ترور کردند، بازتاب این ترور چه بود؟زمانی که امام در تبعید بودند،‌همراه با مقام معظم رهبری به جلسات استاد بنده، مرحوم حائری شرکت می‌کردیم. در آنجا به ایشان عرض کردم: «آیا می‌شود علم را ترور کرد؟» ایشان فرمودند: «خدا رحمت کند نواب صفوی را. اگر زنده بود...» اصل کار را تخطئه نمی‌کرد. پرسیدم: «تکلیف چیست؟» فرمودند: «مگر حالا هم کسی برای این نوع کارها پیدا می‌شود؟» گفتم: «اگر وظیفه باشد، خود من می‌روم.» ایشان فرمودند: «حالا زمان این نوع فعالیت‌ها نیست. الآن مسلمانان و کشورهای اسلامی استعمارزده شده‌اند و باید به مردم آگاهی داد.»
به یاد دارم سال‌ها بعد که برای کسب اجازه از امام به نجف رفته بودیم، امام هم در مورد قیام مسلحانه، همین را فرمودند. ما از همه ناامید شده بودیم که چنین مجوزی را به ما بدهد و نزد خود تصور کردیم که شاید امام موافقت کنند، چون امام در سخنرانی‌هایشان با لحنی کوبنده سخن می‌گفتند و ما گمان برده بودیم باید علی‌القاعده با قیام مسلحانه، موافق باشند. بعدها بود که متوجه شدیم ایشان با این شیوه موافق نیستند، یادم هست که خود من زمانی که امام در نجف بودند، همراه با ابوشریف و جواد منصوری نزد ایشان رفتیم تا برای قیام مسلحانه یک مجوز رسمی کسب کنیم. در آنجا خدمت امام عرض کردم که یک عرض خصوصی دارم. فرمودند: فردا بیا، فردای آن روز رفتم و یک ساعتی نزد ایشان بودم و صحبت کردیم و ایشان با قیام مسلحانه مخالفت کردند. می‌فرمودند باید به مردم، آگاهی داد. من خودم یک لحظه به امام شک کردم و پیش خود گفتم نکند امام چون مدتی از کشور دور بوده‌اند، از اوضاع بی‌خبر هستند و یا سن و ضعف مزاج بر تصمیمات ایشان تأثیر گذاشته است، ولی بعدها متوجه شدم که مسئله انجام تکلیف است و ملاک، انجام تکلیف و وظیفه است نه حب و بغض و احساسات.
  امام نسبت به حرکت‌های گذشته ازجمله اقدامات فدائیان اسلام موضعگیری نکردند؟نه، امام معتقد بودند که این نوع حرکت‌ها به جایی نمی رسند، هر چند ایشان کار شهید نواب را تخطئه نکردند و تا جایی هم که در توانشان بود، برای آزادی او تلاش کردند. حتی رفتند و با آیت‌الله بروجردی هم صحبت کردند. آیت‌الله بروجردی در آن مقطع، درگیری مستقیم با دستگاه را صلاح نمی‌دانستند.ایشان درجریانی شاه را تهدید کردند و او هم عقب‌نشینی کرد. یادم هست که از پدرم شنیدم که از قول ایشان می‌گفتند: «توپ خالی رفتیم و خدا اثر گذاشت؟» بعدها نهضت امام نشان داد که این توپ خالی نبوده و آیت‌الله بروجردی فکر می کردند خالی است. ایشان خیلی قدرت داشتند اما خبر از قدرتشان نداشتند.
  به سال 1357برویم، شما از امضاکنندگان جامعه روحانیت مبارز تهران بودید.ما در جلسه جامعه روحانیت اعلام کردیم که شعارهای روز عاشورا باید تندتر از قبل باشند و همگی به جامعه روحانیت وکالت دادیم که هر اقدامی را که صلاح می داند، بکند. بعد از آن یادم می آید آقای موسوی اردبیلی گفتند: «برای عزل شاه، باید امضای اشخاص را داشته باشیم، در حالی که شما به ما یک وکالت کلی داده‌اید. این امری است که همه اجازه‌دهندگان باید امضا کنند. این احتمال هم وجود دارد که امضاکنندگان، اعدام شوند.» ما حدود 12-10 نفر بودیم که گفتیم امضای ما را پای اعلامیه بگذارید و برای ارتباط بامرکز، آقایان موسوی اردبیلی و مروارید را انتخاب کرده بودیم.
در هر حال صحبت شد که شعارها تندتر شوند. گروه‌های دیگر  ازجمله جبهه ملی، نهضت آزادی، هیچ یک بعد از راهپیمایی روز تاسوعا، برای روز عاشورا اعلام راهپیمایی نکردند و فقط جامعه روحانیت بود که قدم پیش گذاشت و در اعلامیه خود ذکر کرد کوشش کنید با نیروهای نظامی درگیر نشوید و اگر دیدید که قرار است درگیری پیش بیاید، به خانه‌هایتان بروید و روی پشت‌بام‌ها شعار بدهید، به طوری که تمام اهالی تهران روی پشت‌بام بروند و شعار بدهند.
آن شب آقای کلهر به من تلفن زد و گفت: «جبهه ملی اعلامیه داده و گفته که روز عاشورا نمی آید تا نشان بدهد که راهپیمایی تاسوعا به خاطر جبهه ملی، پرجمعیت و باشکوه شده و در روز عاشورا که فقط جامعه روحانیت اعلامیه داده، جمعیت کمتری خواهد آمد و این قهراً به نفع رژیم خواهد بود و لذا حیثیت جامعه روحانیت در خطر است. رژیم هم بنا را بر این گذاشته که در روز عاشورا کشتار کند. به مردم بگویید که نیایند.» من گفتم :«این وقت شب که نمی‌شود کاری کرد و واقعیت این است که ما اعلامیه و امضا داده و گفته‌ایم که مردم از درگیری خودداری کنند و در صورت احتمال درگیری، روی پشت‌بام‌ها بروند و شعار بدهند و حالا نمی توانیم به مردم بگوییم که نیایند و حتی اگر هیچ کس هم نیاید، من موظف هستم که بیایم و جامعه روحانیت موظف است که بیاید.»‌واقعیتش این است که ما فکر نمی کردیم مردم این قدر خوب شرکت کنند.
یادم هست آن روز صبح، پسردایی من، آقای دکتر ولائی که مدتی رئیس مؤسسه پاستور بود، به من تلفن زد و پرسید : «امام این راهپیمایی را تأیید کرده‌اند؟» گفتم: «بله، ما که بدون نظر امام کاری را انجام نمی‌دهیم.» او هم احساس خطر کرده بودو گفت: «من وصیت‌نامه‌ام را نوشته‌ام و می‌آیم».
  شروع راهپیمایی از کجا بود؟شروعش از جاهای مختلف بود،‌ولی انتهای آن به میدان آزادی می رسید. من خودم در کانون توحید نماز می خواندم و بنا شد مردم شمال غرب تهران از میدان توحیدحرکت کنند. من هم وصیتنامه‌ام را نوشتم و به خانواده دادم و راهی شدم و دیدم عجب جمعیت خوبی آمده. سه نفر از هم لباس‌های ما که در راهپیمایی خطرناک نمی آمدند، چون دیده بودند که در روز تاسوعا خبری نشد، فکر کرده بودند عاشورا هم وضع به همان شکل است و تصورش را هم نمی کردند که وضعیت خطرناک شود. در هر حال خدا رحمت کند سربازها و درجه‌دارانی را که در سالن ناهارخوری پادگان لویزان، 70-60 افسر را به رگبار بستند و عملاً رژیم را در بهت قرار دادند. ما با توجه به تجربه کشتار 17 شهریور در مسجد ابوالفضل ستارخان، از قبل، تخت و سرم و باندآماده کرده بودیم که در صورت ضرورت، مجروحین را به آنجا و چند جای دیگر منتقل کنیم. شعار روزهای قبل بود: «استقلال، آزادی، حکومت اسلامی». ناگهان آقای ناطق نوری گفت: «من هرچه گفتم،‌شما پنج بار تکرار کنید.» و فریاد زد: «استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی». با گفتن کلمه جمهوری، یعنی که سلطنت باید به کلی از بین برود. اولین بار بود که چنین شعاری داده می شد. یکی از آن رفقایی که اشاره کردم، با ترس گفت: «آقای شبیری! چه دارد می‌گوید؟» هر سه نفر به شدت ترسیده بودند. پنج بار تکرار این شعار که تمام شد، اینها تصور کردند شعارهای خطرناک تمام شده و شعارهای دیروز تکرار خواهندشد، اما در شعار دوم، مستقیماً اسم شاه برده شد: «مسجد کرمان را، کتاب قرآن را، خلق مسلمان را ، شاه به آتش کشید.» اینها دوباره ترسیدند و پرسیدند: «این شعار چیست و از کجا آمده؟» رفتم جلو و از آقای ناطق پرسیدم: «این شعارها را چه کسی به شما داده؟» ورقه‌ای را نشانم دادند و دیدم همان شعارهای مصوب است، گفتم: «پس هرچه را نوشته‌اند، بگویید».

اكران نوروزي "جدايي نادر از سيمين" در كنار حواشي بسيار كه از سوي فتنه گران سبز براي حمايت از اين فيلم صورت گرفته است داراي مضامين آشكار و پنهان بسياري است كه جاي بسي تاسف است كه كسي از مطلعين بر وجود چنين مفاهيم و مسائلي كه در راستاي اهداف جريان فتنه در دو سال گذشته حركت مي كند واقف نشده و در محافل مختلف به تعريف و تمجيد از اين فيلم مي پردازند.

به گزارش بولتن نیوز : نويسنده وبلاگ اسرار در مطلبي با اشاره به هم راستايي هاي فرهادي در فيلم اخيرش با جريان فتنه از برخي رموزات اين فيلم گره گشايي كرده و نوشته است: 

شايد بهترين مولّفه براي شناساندن اصغر فرهادي كارگردان اين فيلم اين باشد كه وي فيلمنامه نويس اثر جنجالي حاتمي كيا يعني ارتفاع پست مي باشد. فيلمي كه ياد آور جمله معروف " انقلاب فرزندان خود را مي خورد" بود. اين بار فرهادي با آخرين ضلع مثلث خود يعني "چهار شنبه سوري"، "درباره الي" ، " جدايي نادر از سيمين" باز گشته و در اتفاقي نادر، هم بهترين جوايز جشنواره بين المللي فيلم فجر در داخل را از آن خود كرده و هم جايزه خرس طلايي برلين را. براي اينكه فيلم را سطر به سطر و دقيقه به دقيقه مورد نقد و تحليل قرار دهيم زماني بسيار مي خواهد اما براي بينندگاني كه در اين ايام ديدن اين فيلم را انتخاب كرده اند كد هايي براي اشراف به ماهيت آخرين ساخته فرهادي و نيز اطلاع از كم و كيف آن داده مي شود تا با ديدي باز فيلم را ديده و يا پس از ديدن تحليل كنند. در يك جمله بايد گفت:‌ فيلم فوق تنها يك اثر رئال اجتماعي نيست بلكه مانيفستي است از هر آنچه ضد انقلاب در اين سالها عليه نظام مقدس اسلامي گفته و در مجامع جهاني داده زده است. اين فيلم ماهيتي به شدت چند لايه دارد و از خواص آن تضاد در لايه هاست كه بيننده را در پارادوكسي مرگبار فرو مي برد كه به طرز ماهرانه اي به تصوير كشيده شده است. اين نكته را نبايد فراموش كرد كه اصغر فرهادي همواره با ابهام آفريني و ايجاد شبهه و ظاهرا از طريق مشاركت اذهان بينندگان، بسياري سوالات و اتفاقات را بي جواب رها مي كند اما واقعيت امر اينستكه وي هميشه پاسخ به اين ابهامات و شبهات را در لايه هاي زيرين ِ فيلمش براي ضمير ناخودآگاه مخاطبان ارسال و در آن حك كرده است.

اولين نكته درباره اين فيلم صحنه هاي آغازين آن در دادگاه است كه سيمين (ليلا حاتمي ) از نادر ( پيمان معادي ) به دليل همراهي نكردن با وي در سفر به خارج به دادگاه خانواده شكايت كرده و تقاضاي جدايي از وي را دارد. در اين صحنه سيمين براي اثبات ادعايش جهت همراه كردن دختر 11 ساله اش در اين سفر مي گويد: دوست ندارم دختر در اين شرايط بزرگ شود. و سوال نادر از سيمين كه مي پرسد چه شرايطي ؟ اولين گام از سناريوي شبهه افكني و ابهام تراشي اصغر فرهادي است. اتفاقات رخ داده در فيلم و ديالوگ هاي رد و بدل شده در دقايق بعد تا آخرين ثانيه هاي فيلم پاسخي پنهان به اين سوال آشكار مي دهد. فرهادي با نشان دادن دروغ هاي رد و بدل شده و فضاي هرج و مرج حاكم در جامعه چنين القا مي كند كه سيمين نمي خواست دخترش در جامعه اي به شدت آلوده به ريا و دروغ و بي قانوني و خودكامگي زندگي كند.

دومين نكته، اشارات نادر براي خارج نشدن از كشور است. نشان دادن اينكه نادر به خاطر پدرش ( كهنسالي كه نمادي از آب و خاك و مرز و بوم ما به شمار مي رود ) و اشاره اش به تعلق خاطر به كشور و اينكه به علت چنين دلايل عامه پسندي از كشور خارج نمي شود نكته بسيار مهم و لايه ي بسيار پنهاني از اين فيلم است. براي فهم دقيق اين نيش و كنايه بايد مروري داشت بر مناظره هاي نامزدهاي انتخاباتي و سعي و تلاشي كه كروبي و موسوي نامزدهاي ديروز انتخابات رياست جمهوري و دشمنان امروز نظام در تخريب وجهه دولت از خود به خرج مي دادند. اينكه آنان خود را مُحق جلوه داده و با عاشقِ آب و خاك نشان دادن خود، ديگر رقبا و به صورت تخصصي دكتر احمدي نژاد را بي تفاوت نسبت به اين مهم نشان مي دادند. اينجاست كه بايد از سعي وافر فتنه گران سبز براي بالا بردن رقم فروش فيلم پرده برداشته و بر ماهيت چنين عملي واقف شد. هر چند فرهادي اشاره اي به رخدادهاي پس از فتنه ندارد كه در آن مشخص شد چه كساني لاف وطن دوستي مي زدند و چگونه دشمنان قسم خورده نظام شدند.

سومين نكته؛ انحرافيست كه فرهادي در نشان دادن چهره مذهبيون از خود نشان داده است. راضيه(ساره بيات) را نبايد به عنوان نماد مذهبي بودن در ايران پذيرفت. هر چند فرهادي سعي دارد چنين انگاره اي را به مخاطب بقبولاند. در چندين موضع از فيلم راضيه از پذيرش پول بابت ديه بچه خودداري مي كند و اين خودداري نه به خاطر تدين وي بلكه به دليل اين اعتقاد است كه وي مي گويد اگر پول را بگيرد بلايي سر بچه ام مي آيد. اين يعني نهايت اعتقاد به مذهب در جامعه ايراني! حال اگر اين اعتقاد به مذهب مورد قبول قرار گيرد پس تكليف ميليون ها نفر از افرادي كه كرور كرور پول حرام مي گيرند و بلايي نيز سر بچه شان نيامده چه مي شود؟ فرهادي به طرز زيركانه اي رفتارهاي راضيه در نپذيرفتن پول را به اعتقادات سطحي عوام و شانه به شانه زده خرافات گره زده و مذهبيون را عملا خرافاتي نشان داده است. در حالي كه بايستي راضيه به  دليل تشرع و تدين و نه اعتقادات كم عمق و سطحي از گرفتن پول حرام سر باز مي زد. مضاف بر اينكه فرهادي تا آخر فيلم تكليف پولي را كه ادعا مي شد راضيه دزديده مشخص نكرد. اين هم از همان ابهاماتي است كه تيشه به ريشه مذهبيون و نماد به تصوير كشيده شده آن در فيلم يعني يك زن چادري مي زند.

چهارمين مسئله: پيامي است كه دختر نادر در پايان فيلم و در دادگاه به بيننده القا مي لكند. دختري كه در ابتداي فيلم نشان مي دهد به دليل شخصيت مثبت پدرش و اينكه قصد دارد مانع طلاق پدر و مادرش شود مي خواهد در كنار نادر بماند در انتهاي فيلم و پس از ديدن دروغ و انكار واقعيت پدرش عملا به گونه اي فضا را مديريت مي كند كه حرف ليلا حاتمي در ابتداي فيلم درست از آب درآيد و اين شرايط آكنده از دروغ و بدي براي ترمه (دختر نادر) هم مسجّل شده و بيننده حكم به رفتن دختر همراه مادرش به خارج از كشور دهد.

آخرين نكته؛ مصائبي است كه بر شهاب حسيني (حجت) وارد شده است. جمله وي كه چندين سال دنبال حقش كه ضايع شده بوده و در دادگاه ها هيچ كسي به فرياد وي گوش نداده ، يكي از صريح ترين رويارويي هاي فرهادي با دست آوردهاي انقلاب در سي سال گذشته است. تصور كنيد در جشنواره هاي بين  المللي كه اين فيلم در حال اكران است چنين تصويري از ايران به نمايش در آيد آنگاه چه بلايي سر وضعيت حقوق بشر و نوع نگاه غربي ها نسبت به ايران خواهد آمد. فرهادي رسما بيننده را در جايگاهي قرار مي دهد كه به اين نتيجه برسد كه در ايران كسي به فكر محرومان و مستضعفان نيست. شعاري كه بارها فتنه گران در دو سال گذشته و در سي و دو سال پس از پيروزي انقلاب سر داده اند.

 در پايان ذكر اين نكته ضروري است كه اكران چنين فيلم هايي آن هم با حمايت هاي ويژه برخي ارگان ها و موسسات اقتصادي داخل كشور بسيار خطرناك بوده و لااقل بايستي قدمي نيز در راستاي حمايت از سينماي متعهد و انقلابي براي خنثي سازي چنين حركت هايي برداشته شود.

وی با بیان اینکه اگر مقصود از نزدیکان رئیس جمهور مشایی است،ادامه داد:مشایی فتنه نیست چون گرد وغباری ندارد. شفاف است.یک فرد منحرف است وانحرافش هم مشخص است.

امام جمعه مشهد در پاسخ به اینکه مصداق این انحراف چیست،گفت:انحراف وی این است که با حلال و حرام خدا بازی می کند. با انبیا خدا بازی می کند. به مقدسات خدا دست اندازی می کند. خوب این آدم که فتنه نمی شود.

آیت الله علم الهدی در با اشاره به برخی اظهارات رئیس دفتر رئیس جمهور درباره مدیرت انبیاء ، تصریح کرد:ایشان فکرمی کند همه،حرفهایش راشنیده ورفتند.فکر نمی کند که سی دی اش مانده است و بعد یک آخوند مثل بنده پیدا می شود و آن را تکثیر می کند و به دست یک یک علما می دهد.خودم هم آن را گوش می دهم.

وی گفت:ایشان در سی دی خودش حرفی زده بدتر ازاهانت به انبیا زده وگفته است که«جامعه دینی،جامعه آرمانی نیست.» منتها خیلی ها گوش نکردند.

عضو مجلس خبرگان رهبری درباره اینکه رئیس دفتررئیس جمهور معتقد است اظهاراتش دقیق منعکس نمی شود،اظهار داشت:30 سال از این انقلاب می گذرد و این همه وکیل و وزیر و امیر این کشور داشته است. چطور مردم حرف همه آنها را فهمیدند،حرف او را نمی فهمند؟ چرا این نسبت ها را به کس دیگری ندادند.در دولت اصلاحات این قدر قداره کشی علیه اسلام شد.آقای مهاجرانی با تمام وجود جلوی مقدسات ما ایستاد.چرا ما این چنین نسبتی به مهاجرانی ندادیم؟این آقا،به حلال وحرام خدا دست اندازی می کند.

 برنامه های ورزشی سیما مدت هاست بر کارشناس محوری متکی شده است و تهیه کنندگان این برنامه ها ترجیح می دهند در کنار چهره کردن مجری های خود از افرادی که به تازگی از دایره ورزش حرفه ای خارج شده اند نیز به عنوان کارشناس استفاده کنند . اما نکته ای که بسیار جالب توجه به نظر می رسد این است که سازندگان برنامه های ورزشی تلویزیون به خصوص در شبکه سوم سیما مدتی است به کارشناس پروری هم پرداخته اند و از افرادی که کوچکترین سوابقی در رشته های مورد بحث نداشته اند به عنوان کارشناس حرفه ای آن رشته استفاده می کنند.

برنامه های ورزشی با محوریت رشته فوتبال به یقین یکی از پرطرفدار ترین برنامه های ورزشی صدا و سیما و حتی کل برنامه های تلویزیون هستند اما این برنامه های پرطرفدار هم ظاهرا به کمبود کارشناس دچار شده اند چرا که از افرادی مانند هومن افاضلی و یا حمید رضا صدر که از کم ترین سابقه حرفه ای ورزشی برخوردارند به عنوان کارشناسان خبره فوتبال استفاده می کنند و این افراد که به مدد حوزه تاثیر گذاری وسیعی که با کمک رسانه ملی به دست آورده اند و با توجه به شهرتی که از این طریق حاصل می شود به اهداف شخصی خود می پردازند.

یکی از این افراد به اصطلاح کارشناس دکتر حمید رضا صدر است که در دوران تحصیلش کارشناسی اقتصاد خوانده است و سپس در رشته شهرسازی فوق لیسانس و دکترا گرفته است اما به یکباره در کنار فعالیت های مهندسی خود سر از دانشکده هنرهای زیبا درآورده است و معلوم نیست با چه رانتی به تدریس سینما در این دانشگاه پرداخته است . وی که تا پیش از این از نویسندگان ثابت ماهنامه فیلم به شمار می رفت به حوزه ورزش نیز علاقه مند شد و با نویسندگی در روزنامه های ورزشی روزگار گذراند اما خیلی زود به مدد باندهای مافیایی تلویزیون توانست به این جعبه جادویی راه پیدا کند و به عنوان کارشناس خبره ! فوتبال در بسیاری از برنامه های ورزشی تلویزیون حضوری ثابت پیدا کند.

اما به تازگی این مرد همه کاره که ظاهرا از شهرت به دست آمده از فوتبال و صد البته رسانه ملی بسیار خوشحال است در یک میتینگ تبلیغاتی خصوصی کانون هواداران باشگاه آرسنال در ایران حضور و به سخنرانی پرداخته است . جالب اینجاست که حضور این فرد در حالی بوده است که وی از کوچکترین اطلاعات فوتبالی برخوردار نبوده و در همه برنامه های کارشناسی سعی می کند با ارائه تحلیل های روانشناسی و جامعه شناسانه  و به کار بردن یک سری لغات انگلیسی خود را فردی موجه و با اطلاع نشان دهد و چیزی شبیه کلاهی که افشین قطبی بر سر ملت ایران گذاشت را بر سر دست اندر کاران فوتبال و رسانه بگذارد. از همه این ها گذشته سایت رسمی باشگاه آرسنال انگلیس هم در گزارشی با اشاره به برگزاری این برنامه تبلیغاتی هواداران خود در ایران که شاید به حدود 70 نفر می رسیدند با بزرگ نمایی شخصیت فردی این کارشناس تلویزیونی از وی به عنوان رهبر کارشناسان فوتبال ایران ! نام برده است و با یک گزارش تصویری او را به عنوان حامی مهم تیم فوتبال آرسنال انگلیس معرفی می کند.

این اقدام در حالی صورت می گیرد که صدر با استفاده از یک ابزار ملی به شهرت رسیده است و سواستفاده از این شهرت برای حضور در محافل خصوصی هواداری و . . . به نوعی یک اقدام غیر حرفه ای و غیر اخلاقی و نوعی دهن کجی به رسانه ملی به شمار میرود . این فرد که پس از معروفیت در قبال ارائه نظرات کارشناسی برای رسانه های گوناگون مبالغ کلانی را مطالبه می کند ظاهرا بسیار از این امر راضی به نظر می رسد که خود را اینگونه وسیله دست تعدادی هوادار آن هم برای یک تیم انگلیسی نشان می دهد و از طرفی هم در برنامه های رسانه ملی به دفاع از این تیم ها می پردازد و پیوسته با تعریف از آن ها به نوعی این رقیبان تیم های داخلی را دست نیافتنی جلوه می دهد.

حال سوال  اینجاست که رسانه ملی که با صرف بودجه های کلان به تولید برنامه های گوناگون می پردازد تا کی باید این گونه افرادی که مسائل خودشان در اولویت قرار دارد را به عنوان چهره به مردم معرفی کند و برای آن ها نردبانی شود تا به اهداف خود برسند؟

مهدی هاشمی اتهامات را رد کرد

 

امام موسی صدر در لیبی مشاهد ه شده است

این منبع از قول تعدادی از نظامیان لیبیایی ادعا کرد که امام موسی صدر، در قید حیات بوده و دو ماه پیش در لیبی رؤیت شده است.

این نظامیان تأکید دارند که امام صدر هم‏اکنون نیز همچنان زنده می‏باشد.

شایان ذکر است که در ابتدای خیزش مردم لیبی نیز اعلام شده بود که شخصی شبیه امام صدر با هواپیمایی کوچک، به مکانی نامعلوم منتقل شده است.

امام موسی صدر درسال 1979 در پی دعوت رسمی «معمر قذافی» به لیبی سفر کرد اما نظام لیبی وی و دو همراهش را پس از رسیدن به آن کشور ربود و مدعی شد این سه نفر اصلا وارد لیبی نشده‏اند!

امام جمعه مشهد تکذیب کرد

بنده تا به حال فرد غیرمقبول به مانند این فرد ندیده‌ام

عکس/شباهت اخراجی ها 3 با سران فتنه